رشد باید به هر فرد کمک کند پیشرفت کند.

هم رقم کل را ببینید و هم سهم هر نفر را.

افزایش جمعیت می‌تواند به رشد یک منطقه کمک کند. اما افزایش کل GDP نشان نمی‌دهد که تولید به‌ازای هر نفر چقدر بیشتر شده است. کل واقعی را بر جمعیت همان منطقه در اول ژوئیه 1 تقسیم می‌کنیم.

GDP میزان تولید را می‌شمارد، نه پولی را که هر خانوار می‌تواند خرج کند. ممکن است منطقه‌ای به‌دلیل داشتن معدن‌های بزرگ یا میدان‌های نفتی رتبهٔ بالایی داشته باشد. این به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که مستأجران، کارگران یا کسب‌وکارهای کوچک آن منطقه وضع خوبی دارند.

راه‌های بیشتری برای داشتن زندگی خوب پیش پای مردم بگذارید.

ساخت خانه‌ها و مغازه‌های بیشتری را نزدیک محل کار ممکن کنید. بگذارید کارگران در مرزهای استانی از مهارت‌هایشان استفاده کنند. به کسب‌وکارهای تازه امکان دهید جا، برق و دسترسی منصفانه به منابع مالی پیدا کنند.

این‌ها خواسته‌های سیاستی ما هستند. نمودار ثابت نمی‌کند که هر تغییر چقدر به GDP می‌افزاید. هر پیشنهاد به شواهد جداگانه و روشی روشن برای سنجش نتیجه نیاز دارد.

نشان دهید چه کسانی سود می‌برند و چه کسانی هزینه می‌دهند.

دستمزد پس از تغییر قیمت‌ها، هزینهٔ اجاره و خرید، زمان رفت‌وآمد و دسترسی به خدمات را دنبال کنید. هرجا دادهٔ قابل‌اعتماد هست، نتایج را بر پایهٔ سن و درآمد جدا کنید.

طرحی که تولید را بالا ببرد اما وضع بسیاری از مردم را بدتر کند، به کار بیشتری نیاز دارد. رشد و زندگی خوب را باید با هم سنجید.

چه چیزی را می‌خواهیم تغییر دهیم

1. راه‌های روشن برای رسیدن به کار و خانه

   قوانینی را بردارید که مانع ساخت خانه‌های مفید، راه‌اندازی کسب‌وکارها و جابه‌جایی مهارت‌ها می‌شوند.

2. نتایج به‌ازای هر نفر را منتشر کنید

   تولید واقعی، دستمزد و هزینهٔ زندگی را در کنار رشد کل گزارش کنید.

3. همهٔ هزینه‌ها را حساب کنید

   هزینهٔ هر تغییر و کسانی را که از سود آن بهره می‌برند نشان دهید.

چه کسی می‌تواند اقدام کند

دولت‌های استانی و قلمرویی، شوراهای محلی و اداره‌های فدرالِ بازرگانی و مسکن.

هزینهٔ احتمالی برای مردم

هزینهٔ هر اصلاح را جداگانه برآورد کنید. هیچ رقم کلی برای هزینه یا صرفه‌جویی ملی اعلام نمی‌شود.