بگذارید مردم نزدیک محل کارشان زندگی کنند.

منطقهٔ شهری از محدودهٔ شهرداری بزرگ‌تر است.

منطقهٔ شهری شهر و شهرک‌های نزدیک به آن را که با شهر پیوند دارند در بر می‌گیرد. ممکن است از مرزهای شهر و، در مورد اتاوا–گاتینو، از مرز استانی بگذرد. GDP آن به یک شورای محلی تعلق ندارد.

محدوده‌ها و تاریخ‌های منبع را حفظ می‌کنیم. این رقم‌های کل را بر جمعیت شهری با مرزهای متفاوت تقسیم نمی‌کنیم. چنین کاری رقم نادرستی به‌ازای هر نفر می‌سازد.

مکان‌هایی بسازید که زندگی روزمره را بهتر کنند.

بگذارید خانه‌ها و مغازه‌های محلیِ مفید در یک خیابان کنار هم باشند. خانه‌ها را نزدیک محل کار و خدمات بسازید. در کنار جاده‌ها، مسیرهای امن پیاده‌روی، مسیرهای دوچرخه و حمل‌ونقل عمومی را هم برنامه‌ریزی کنید.

هم اجاره و هم مالکیت را در نظر بگیرید. تعداد واحدهای مسکونی مهم است، اما مردم به راه‌های منصفانه برای خرید خانه و ساختن ثروت هم نیاز دارند. قیمت پایین خانه‌ای که از نیازهای روزمره دور است، همهٔ هزینهٔ زندگی را نشان نمی‌دهد.

کل طرح محلی را بسنجید.

اجاره‌بها، قیمت خرید، زمان رفت‌وآمد و هزینهٔ نگهداری خیابان‌ها و لوله‌ها را دنبال کنید. نشان دهید با رشد منطقه چه کسانی می‌توانند در آن بمانند. از افراد کم‌درآمد و افراد دارای معلولیت بپرسید که آیا دسترسی بهتر شده است.

یک شهر کوچک می‌تواند این ایده‌ها را به روش خودش به کار ببرد. هدف، آسان‌تر کردن زندگی است، نه شبیه کردن همهٔ مکان‌ها به هم.

چه چیزی را می‌خواهیم تغییر دهیم

1. نزدیک نیازهای روزمره جا باز کنید

   ساخت خانه‌ها و مغازه‌های کم‌سروصدای بیشتری را نزدیک محل کار، مدرسه‌ها و خدمات ممکن کنید.

2. تمام مسیر را به هم وصل کنید

   پیاده‌روی، رفت‌وآمد با وسایل کمکی، دوچرخه‌سواری و حمل‌ونقل عمومی را امن و کاربردی کنید.

3. زندگی را بسنجید، نه فقط تولید را

   هزینهٔ مسکن، زمان رفت‌وآمد و دسترسی را در کنار GDP منتشر کنید.

چه کسی می‌تواند اقدام کند

شوراهای محلی، استان‌ها، قلمروها و اداره‌های فدرالِ مسکن و حمل‌ونقل.

هزینهٔ احتمالی برای مردم

کارهای خیابان‌ها، حمل‌ونقل عمومی و خدمات به بودجهٔ محلی نیاز دارند. هزینهٔ نگهداری را هم در نظر بگیرید. هیچ رقم کلی برای صرفه‌جویی اعلام نمی‌شود.